Anna is één van de mensen voor wie armoede een werkelijkheid was die jarenlang haar leven bepaalde. Steeds opnieuw moest ze het alleen zien te redden. Het was een lange opeenstapeling van verlies, stress en het gevoel nergens op terug te kunnen vallen. Al vroeg in haar leven leerde ze dat ze het zelf moest doen. “Mijn ouders keken niet naar me om,” vertelt ze. “Mijn zussen waren ook weinig steun. Als kind was ik heel eenzaam.”

Dat gevoel van alleen zijn nam ze mee haar volwassen leven in. Ze trouwde jong en bleef negentien jaar in een huwelijk waarin ze psychologisch werd mishandeld. Samen kregen ze twee kinderen. Lang hield ze zichzelf voor dat het wel goed zou komen, maar het werd alleen maar erger. Uiteindelijk besloot ze te vluchten. “Ik had niets meer: geen geld, geen spullen, geen uitzet. Alles wat ik had opgebouwd, was weg. Ik stond er volledig alleen voor.”

Ze vond tijdelijk onderdak in een tuinhuisje. Daar kwam ze tot stilstand. “Ik heb drie maanden op bed gelegen, ik was emotioneel helemaal de weg kwijt.” Haar kinderen waren tieners en zij voelde zich afgestompt en uitgeput. Haar vader was overleden, haar moeder kon het niet begrijpen. “Er werd niet naar me omgekeken. Er werd niet gebeld. Ik voelde me totaal in de steek gelaten.”

Na de scheiding ging het ook financieel mis. Door fouten bij de Belastingdienst ontstonden schulden waar ze zelf geen overzicht meer over had. De gemeente Haarlemmermeer verwees haar naar Plangroep, die het beheer van haar geld zou overnemen om haar uit de schulden te helpen. “Het leek een uitweg.” In de praktijk pakte het anders uit. Rekeningen werden niet betaald, boetes stapelden zich op en de brieven bleven komen.

“Ik kreeg het ene na het andere bericht. Ik had geen overzicht meer en het bleef maar doorgaan.” Ze probeerde contact te krijgen, maar werd vaak niet teruggebeld. “Ik wist het gewoon niet meer. Ik zat er helemaal doorheen.” Het keerpunt kwam bij de Voedselbank, waar iemand zag dat het niet goed met haar ging. Via die weg kwam ze in contact met SchuldHulpMaatje. Dat maakte voor haar alles anders.

“Ze gingen naast me zitten. Niet over me praten, maar mét me.” Samen pakten ze haar situatie stap voor stap aan. “Zonder hen had ik het nooit gered.” Waar ze het vertrouwen in instanties was kwijtgeraakt, groeide hier langzaam weer rust en overzicht. Uiteindelijk kwam er een einde aan de schulden en kon ze opnieuw beginnen.

Nu staat Anna weer steviger in het leven. Ze werkt vrijwillig in een kringloopwinkel en haalt veel voldoening uit het contact met mensen. “Ik vind met mensen werken het allerleukste,” zegt ze. Haar kinderen zijn haar grootste steun. “Ik heb altijd mijn liefde gegeven. Meer kon ik niet doen.” Dat ze er nog staat, ziet ze niet als vanzelfsprekend. “Ik voel me weer gezien,” zegt ze. “En dat gevoel is onbetaalbaar.”

*de naam Anna is een fictieve naam om haar privacy te beschermen*